γράφει ο Γιώργος Δημητρούλιας
εκδότης «το Αντίδοτο
Τα μεγαλεπήβολα σχέδια της δημαρχοντίας μας που δεν πραγματοποιούνται ποτέ
«Δεν έχουμε παρά μια μονάχα στιγμή στη διάθεσή μας. Ας κάνουμε τη στιγμή αυτή αιωνιότητα. Άλλη αθανασία δεν υπάρχει».
Νίκος Καζαντζάκης, «Αναφορά στον Γκρέκο».
Οι άρχοντες του δήμου μας θέλουν να κάνουν την χρονική στιγμή των ψηφισμάτων για τα φαραωνικά έργα που οραματίζονται να συζητούνται αιωνίως με την αναβλητικότητα που χαρακτηρίζει την εφαρμογή τους. Η πολιτική ανικανότητα της δημοτικής αρχής ακολουθεί την ίδια πολιτική ανικανότητα της νεοφιλελεύθερης και φορομπηχτικής πολιτικής του Μητσοτακικού κράτους των εργολάβων. Αυτό αποτυπώθηκε ξεκάθαρα από την αναβλητικότητα των απαραίτητων έργων που παραμένουν στα χαρτιά για αρκετά χρόνια χωρίς αυτά να εφαρμόζονται.
Στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο που έγινε την Τετάρτη 21 Οκτωβρίου συζητήθηκαν δύο μεγάλα και απαραίτητα έργα για το μέλλον της πόλης: τα master plan του λιμανιού και τα αντιπλημμυρικά έργα.
Ας ξεκινήσουμε με το master plan του λιμανιού, το οποίο ψηφίστηκε αρχικά το 2012, έπειτα ανατέθηκε η μελέτη επικαιροποίησης το 2016 και το αναμορφωμένο σχέδιο υποβλήθηκε το 2021. Στην συνέχεια απαιτήθηκε η εκπόνηση Στρατηγικής Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων η οποία ανατέθηκε το 2024 και η έγκρισή του προβλέπεται να γίνει το 2028 και τα έργα δύσκολα θα ολοκληρωθούν πριν το 2033 – 2035, όπως μας πληροφορεί ένας αριστερός αρθρογράφος της δεύτερης σελίδας της τοπικής εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Ο ίδιος πιο κάτω παρασυρμένος από το νεοφιλελεύθερο κλίμα της μητσοτάκιας περιόδου προσθέτει: «Το σημερινό λιμάνι, η μαρίνα και τα παραθαλάσσια στρέμματα του Κορδία πρέπει να παραχωρηθούν ενιαία σε ιδιώτη, με σαφής όρους αξιοποίησης και δημόσιας πρόσβασης», γιατί θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Αλλά όπως γνωρίζουμε οι ιδιωτικές επενδύσεις αποβλέπουν στο μέγιστο κέρδος συμπιέζοντας το εργατικό κόστος, άρα θα γεμίσουμε από φθηνά εργατικά χέρια ισλαμιστών και λοιπών τριτοκοσμικών λαθρομεταναστών. Ο ίδιος ο Μαρξ στηλίτευε την κατάσταση αυτή γράφοντας στης 9 Απριλίου του 1870: «Ο εφοδιασμός της ντόπιας αγοράς εργασίας με ξένα εργατικά χέρια, ρίχνει τους μισθούς καθώς και την υλική, ηθική και πολιτιστική θέση της ντόπιας εργατικής τάξης».
Για τα αντιπλημμυρικά έργα προσυπογράφω την τοποθέτηση του Ηλία Μπιτσάνη πάνω στο θέμα στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ που θα πρέπει να προβληματίσει τους πολίτες αυτής της πόλης για το μέλλον της. Γράφει: «Η αντιπλημμυρική προστασία της Καλαμάτας και πάλι στο δημοτικό συμβούλιο της πόλης, με αφορμή τα 10 χρόνια από τις καταστροφικές πλημμύρες του 2016. «Ανοχύρωτη πόλη» με τη δημοτική αρχή σε πλήρη αδράνεια περιμένοντας να «ωριμάσει» κάτι, αν και όταν… έρθει η σειρά του. Για το επίμαχο θέμα βεβαίως των αντιπλημμυρικών του Νέδοντα και της δυτικής πόλης, η έκφραση «άρρητα ρήματα κουκιά μαγερεμένα» θα πρέπει να θεωρηθεί «επιεικής» για τις τοποθετήσεις των αρχόντων. Απόλυτη αδράνεια στα 10 χρόνια από τις καταστροφικές πλημμύρες». Συνεχίζει: «Δεν το κάνουν φυσικά γιατί δεν μπορούν να εναντιωθούν στα πολιτικά αφεντικά τους και να θίξουν την κυβέρνηση. Δεν το κάνουν όμως και για έναν ακόμη σημαντικό λόγο: Γιατί γνωρίζουν πολύ καλά ότι η εφαρμογή της μελέτης του «Μορέα» θα ανατινάξει τις λειτουργίες της πόλης για τρία τουλάχιστον χρόνια όσο θα διαρκούν τα έργα. Θα διαλύσει την οικονομία της και τους μύθους που έχουν χτίσει καθώς κυκλοφοριακό και στάθμευση έχουν πλέον φτάσει στο απροχώρητο». Και καταλήγει: «Αυτά για να τελειώνουμε με τους μύθους, την αλαζονεία, την τοξικότητα και την παραπληροφόρηση των «αρχόντων». Εργα ορεινής υδρονομίας, οριοθέτηση και έργα αύξησης παροχετευτικότητας των ρεμάτων, εκτροπή της περίσσειας στο Νέδοντα και «εσωτερικά έργα» διευθετήσεων σε αυτόν χωρίς να καταστραφεί η υπάρχουσα υποδομή. Γιατί δεν θέλουν αυτό το έργο που προτάθηκε πριν από 4 χρόνια από τις μειοψηφίες και την πλειοψηφία των θεσμικών οργάνων, οι άρχοντες που καίγονται για τη μελέτη του «Μορέα»; Ας αναρωτηθούν και ας ψάξουν απαντήσεις οι καλαματιανοί, η δημοτική αρχή ποτέ δεν θα απαντήσει».
Μετά περιμένουν οι κάτοικοι των δυτικών συνοικιών της Καλαμάτας που πνίγηκαν από τις πλημμύρες πριν δέκα χρόνια απαντήσεις από τους δημοτικούς μας άρχοντες.
Σε ένα συγκεχυμένο πολιτικό σκηνικό, όπως αυτό της Ελλάδας, με χαλαρές δομές και θεσμούς που πάσχουν από νανισμό εξαιτίας της θεσμικώς κατοχυρωμένης και εξόχως επιζήμιας για το κοινό καλό της «ενός ανδρός αρχής», χρειάζεται πολιτική βούληση, όχι μόνο για την στοχοθέτηση, αλλά και για την πραγμάτωση των στόχων.